Пайравони Даҷҷол

Вақте, ки одамони мо каме донишдор мешаванд, худро ҳамадон меҳисобанду маданияти ғарбиро кӯр-кӯрона аз ҳама боло ҳисобида, ҳар гуна оятуллою дигаронро ҳақорат медиҳанд ва пинҳона мехоҳанд, ҳатто бо дасти Исроил бошад ҳам, мардуми эронинажодро аз "муллоҳои ҷоҳил озод кунанд". Ғарб аз ин парокандагӣ истифода бурда, мусалмононро як-як нест карда истодааст. Мумкин аст, бо кӯмаки (фурӯшандагии) ҳамон ғарбпарастоне, ки дар гирду атрофи Ҳониё ва Насруллоҳ нишаста, маълумотҳоро ба Моссад мефурӯшанд.

Ин гуна "савобкорон" фикр мекунанд, ки бо ин корҳояшон ба мардум хубӣ карда истодаанд. Лекин, онҳо бояд фаҳманд, ки оятуллоҳоро бо қувваи худ, аз дарун дигар кардан беҳ аз қул шудан ба сиюнистон аст. Чунки, онҳо пас аз "озод кардан", занҳои моро кунлуччак ва мардонро даъюс мекунанд – бе ин намешавад. Ҷабҳаи иқтисодиро нагӯям ҳам, медонед (нафту газу тиллоҳо ба ширкатҳои яҳудӣ мераванд).

Ин маънои онро намефаҳмонад, ки аз техникаи ғарбӣ тамоман даст кашида, ба ғорҳо даромада зиндагӣ кунед. Шахсан ман истифода мебарам, аммо ба парҳези ахборӣ риоя мекунам: ростро аз дурӯғ ҷудо карда метавонам; аз ҳар гуна маълумотҳои ахлотӣ мағзамро пур намекунам; бо душманони зидди дину қадриятҳоямон таблиғоти шадид бурдаистода мубориза мекунам.

Дар ёд доред: ҷиҳозҳои пешрафтаи аз тарафи ғарбиён истеҳсол кардашуда дар асоси илмҳои олимони гузаштагони мо кор мекунанд. Аз ҷумла, алгоритм – "устухони" Фейсбуку дигар иловаҳо, ихтирои олими эронинажод – Хоразмӣ мебошад. Ба онон, ки мегӯянд: "агар мо бад бошем, чаро аз меваи дарахти мо истеъмол мекунӣ?", чунин ҷавоб медиҳам: "дарахте, ки шумо мева мегиред, аҷдодони мо коридаанд".

Сукут баробари гуноҳ аст имрӯз.